~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๖~

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๖~

น้ำตาไหลกลืนน้ำตามหลายอึก

ใกล้รู้สึกขาดลอยเหลือน้อยหมิ่น

ดวงจำปาลาใจหนุ่มไทยริน

สุดแรงสิ้นถิ่นน้ำงามร่ำลือ

ขาพยุงตัวจมพนมกราบ

เวรกรรมทราบซึ้งก่อมิท้อถือ

ขอจำปาดังไกลให้ระบือ

แม้เปลี่ยนชื่อ ลีลาวดี อยู่ที่ไทย

อย่าหมายมาดขาดกันสัมพันธ์ต่อ

อย่ารีรอต่อขานประสานใหม่

สามัคคีพี่น้องโขงปองใจ

จงรักใคร่ดั่งเดิมแต่เริ่มมี

กราบบิดามารดรปลูกกลอนแก้ว

ทุกถิ่นแนวแพ้วรินสร้างศิลป์ศรี

ทุกคำถ้อยร้อยผญานำพาดี

ขอลูกนี้ขมาภาษาตน

จินตนาเรื่องราวของสาวน้อย

จำปาลอยข้ามของน้ำนองหล่น

สายสัมพันธ์น้องพี่ไมตรียล

เราต่างปนสายใยในโขงงาม

วิชาการสาส์นศิลป์รินภาษา

จินตนาค่าสมมิคมหนาม

กราบครูบาอาจารย์ทุกท่านจาม

หนุ่มสยามข้ามโขงโยงจำปา

*ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะและ

คำดีเพราะมีครูระนาดเอกค่ะ

พิณจันทร์

๘ มีนาคม ๒๕๕๗

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๕~

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๕~

หย่อนขาลงข้ามฝั่งเคยพลั้งล้ม

อ้ายไทยก้มกอดน้องบ่ต้องขืน

ยามน้องเอิ้นอ้ายซอยอ้ายคอยยืน

หากน้องลื่นมืนขอนอ้ายนอนรอง

ตลิ่งยั้งฝั่งลาวน้ำหนาวเหน็บ

แต่ไม่เท่าเฮาเจ็บอกเหน็บหนอง

หากตะวันหันแจ้งฟ้าแดงทอง

จะประคองตนหมายเรือนชายไทย

สายน้ำโขงกั้นกลางมิกว้างถิ่น

สายน้ำรินสิ้นเสียงสำเนียงไหล

แท้น้ำวนก้นลึกผนึกใน

แทบขาดใจให้ถึงก้นบึ้งวน

ให้ทะลึ่งดึงกายแรงว่ายหนี

แต่ซ้ายมีโขดหินทั้งดินหล่น

ขวากระแทกแหลกหมายเมื่อกายชน

ความอดทนสิ้นสุดมิหยุดลอย

เสียงเครื่องไฟไกลฝั่งจนดังแว่ว

คงคลาดแคล้วแก้วตากายล้าถอย

หมดเรี่ยวแรงแข็งขืน..ใครยืนคอย

กอดลูกน้อยในครรภ์กายสั่นกลัว

โบกมือน้อยคอยรับน้องกลับด้วย

หากต้องม้วยดับสูญพ่อทูนหัว

ดอกจำปาคืนกลับประทับครัว

ปลูกล้อมรั้วทั่วแดนเต็มแผ่นดิน

พิณจันทร์

๗ มีนาคม ๒๕๕๗

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๔~

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๔~

หันหน้าแล้วแนวยั้งขึ้นฝั่งพู้น

น้ำเย็นซูนคิงน้อยฮำฮอยสาว

สติตั้งฟังเบิ่งเทิงเรื่องราว

ถ้าจักคราวสาวน้อยไผ๋คอยเฮือน

อวยหน้าปิ้นผินฝั่งยับยั้งคิด

ลูกทำผิดแต่ต้นเป็นคนเถื่อน

จำปาน้อยฮอยเก่าผู้เฒ่าเตือน

กายใจเปื้อนเรือนสาวเหม็นคาวโต

ก้มกราบลงดินดำโอ้คำแก้ว

ลูกลาแล้วแก้วคำอย่าน้ำโห

หากลูกไปไกลตาอย่าพาโล

หากบ่โงคืนทางคือต่างลา

คุณน้ำนมอมป้อนแม่นอนเอิ้น

ขวัญแม่เชิญเมินอ้อนให้นอนสา

อยู่หม่องได๋ให้ฟื้นตาวคืนมา

นอนหลับตาสาเจ้าแม่เว้าวอน

ขันว่าควายบักตู้เคยอยู่ข้าง

ขี่หลังย่างทางตมพ่อจ่มสอน

ควายก็คือคนนั้นอยากสัญจร

ตัวเปล่าตอนลื่นตมอย่าถมกัน

บัดอวยหน้าลงน้ำล้ำลาแล้ว

เสียงโฮแซวฝั่งไทยให้สุขสันต์

เสียงฝั่งน้องฮ้องไห้ได้รำพัน

ชั่วนิรันดร์กลั้นใจบ่ไลคืน

*ใส่คำอิสานเยอะหน่อยนะคะ*

พิณจันทร์

๗ มีนาคม ๒๕๕๗

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๓~

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๓~

นั่งคอยทางสว่างแจ้งลำแสงวูบ

เสียงแซวจูบเซ็งแซ่แลยินบ่อย

เสียงเครื่องไฟไกลฝั่งแม้ดังลอย

เสียงสะอื้นขื่นน้อยก็ลอยตาม

สองมือลูบไล้นวลมากล้วนรัก

นอนซบตักท้องแม่ดูแลถาม

หลับหรือยังลูกไทยน้ำใจงาม

แม่จะข้ามฝั่งโขงตีโป่งเรือ

จะว่ายน้ำข้ามไปถามใจพี่

จำปานี้มีใจจนไม่เหลือ

มอบให้พี่ที่หมายอาบกายเจือ

รักมากเหนือน้ำของไหลล่องมา

แต่ทำไมให้ลืมมิปลื้มจิต

โขงไหลชิดจิตหวังเป็นฝั่งฝา

มอบผูกพันธ์มั่นหมายสายอุรา

กลับน้ำตาหลั่งสายน้องได้คืน

ตัดสินใจลอยคอหาพ่อนะ

หลับตาซะลูกจ๋าชะตาขื่น

หากชีวิตลอยโขงตีโป่งยืน

แม่มิฝืนใจพ่อสักพอคำ

หากลอยพ้นยลฝั่งกระทั่งเช้า

อย่าให้เขาเศร้าหมองต้องระส่ำ

ดอกจำปาค่าน้อยลบลอยจำ

แม้ดอกช้ำนำผินกลับถิ่นลาว

พิณจันทร์

๗ มีนาคม ๒๕๕๗

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๒~

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๒~

จำปาน้อยคอยทางสว่างแจ้ง

บางลมแรงแข่งฟ้านิจจาเอ๋ย

ฝนตั้งเค้าเมฆครึ้มอึมครึมเคย

แต่ทรวงเผยสว่างหนทางใจ

เสียงเรือยนต์ปนฟ้้าดังมาสู่

แม้ยินรู้อยู่มั่นว่านั่นไผ๋

แต่ในทรวงห้วงจิตผิดแปลกไป

มันสั่นไหวใกล้เคียงเสียงเครื่องยนต์

เสียงหัวใจตึกตักเรือพักจอด

เสียงคำพรอดออดอ้อนตอนฟ้าฝน

หากลมแรงแข่งทางอับปางตน

เราสองคนฝนซาค่อยลาเดิน

ผูกสายโยงโขงน้ำฝนฉ่ำพื้น

หนาวเหน็บฝืนขึ้นฝั่งแม้ยังเขิน

เถียงนาน้อยคอยสองตระกองเชิญ

แคบเหลือเกินนั่งติดประชิดตัว

ฟ้าพิโรทโกรธเคืองเรื่องใดเล่า

หากสองเฮาผิดคำน้อมนำหัว

สัญญารักปักใจมิให้กลัว

จำปาชั่วผัวผิดฮีตครรลอง

น้ำตาไหลในฝนเป็นคนง่าย

หากแต่ชายหมายมั่นสัญญาสอง

จะจัดตามประเพณีที่ควรปอง

ขอเพียงน้องจำปาสัญญาคอย

พิณจันทร์

๗ มีนาคม ๒๕๕๗

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๑~

~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย๑~

คึดฮอดอ้ายบ่ายหน้าผินหาฝั่ง
มาหยุดยั้งฝั่งของน้ำนองไหล
คึดฮอดเด้..คึดฮอดผู้บ่าวไทย
บ่าวบ้านไกลไปอ้าวบ่ตาวคืน

ยามเดือนหงายกายฮ้อนนอนบ่หลับ
หันเห็นแสงแวววับจับตาตื่น
ฝั่งไทยเพิ่นม่วนหลายอ้ายวานซืน
เพิ่นเริงรื่นจำปาน้องกะซองแงง

บัดว่านอนตอนเพ้อคือเผลองีบ
เสียงแตรเรือเพิ่นบีบว่ารีบแจ้ง
นปข.รอส่งรับลงแรง
ก่อนฟ้าแดงแข่งเริ่มประเดิมงาน

ข้ามฝั่งไปเฮ็ดเวียกเพิ่นเรียกเอิ้น
บ่ได้เขินภาษานำพาขาน
การศึกษาพอมีที่จัดการ
เป็นอาจารย์สอนศิลป์จากถิ่นลาว

หอบหนังสือสื่อสารการเรียนรู้
พร้อมต่อสู้อยู่ถิ่นเมืองบินหาว
แม้มิได้งามเด่นเช่นเดือนดาว
หากแต่สาวมุ่งมั่นบากบั่นตน

นั่งเรือจรไปกลับมีรับส่ง
ยามขึ้นลงเทียบท่าบางคราหล่น
แต่น้ำใจ นปข. พ่อเรือยนต์
มิอับจนน้ำใจบ่าวไทยเลย

..สิอ่านต่อกันบ่น้อ..พี่น้องเอ้ยยย..
พิณจันทร์
๗ มีนาคม ๒๕๕๗