~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๓~
นั่งคอยทางสว่างแจ้งลำแสงวู
เสียงแซวจูบเซ็งแซ่แลยินบ่อ
เสียงเครื่องไฟไกลฝั่งแม้ดั
เสียงสะอื้นขื่นน้อยก็ลอยตา
สองมือลูบไล้นวลมากล้วนรัก
นอนซบตักท้องแม่ดูแลถาม
หลับหรือยังลูกไทยน้ำใจงาม
แม่จะข้ามฝั่งโขงตีโป่งเรือ
จะว่ายน้ำข้ามไปถามใจพี่
จำปานี้มีใจจนไม่เหลือ
มอบให้พี่ที่หมายอาบกายเจือ
รักมากเหนือน้ำของไหลล่องมา
แต่ทำไมให้ลืมมิปลื้มจิต
โขงไหลชิดจิตหวังเป็นฝั่งฝา
มอบผูกพันธ์มั่นหมายสายอุรา
กลับน้ำตาหลั่งสายน้องได้คื
ตัดสินใจลอยคอหาพ่อนะ
หลับตาซะลูกจ๋าชะตาขื่น
หากชีวิตลอยโขงตีโป่งยืน
แม่มิฝืนใจพ่อสักพอคำ
หากลอยพ้นยลฝั่งกระทั่งเช้า
อย่าให้เขาเศร้าหมองต้องระส
ดอกจำปาค่าน้อยลบลอยจำ
แม้ดอกช้ำนำผินกลับถิ่นลาว
พิณจันทร์
๗ มีนาคม ๒๕๕๗
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น