~ฝั่งของ(โขง)น้องยังคอย ๕~
หย่อนขาลงข้ามฝั่งเคยพลั้งล
อ้ายไทยก้มกอดน้องบ่ต้องขืน
ยามน้องเอิ้นอ้ายซอยอ้ายคอย
หากน้องลื่นมืนขอนอ้ายนอนรอ
ตลิ่งยั้งฝั่งลาวน้ำหนาวเหน
แต่ไม่เท่าเฮาเจ็บอกเหน็บหน
หากตะวันหันแจ้งฟ้าแดงทอง
จะประคองตนหมายเรือนชายไทย
สายน้ำโขงกั้นกลางมิกว้างถิ
สายน้ำรินสิ้นเสียงสำเนียงไ
แท้น้ำวนก้นลึกผนึกใน
แทบขาดใจให้ถึงก้นบึ้งวน
ให้ทะลึ่งดึงกายแรงว่ายหนี
แต่ซ้ายมีโขดหินทั้งดินหล่น
ขวากระแทกแหลกหมายเมื่อกายช
ความอดทนสิ้นสุดมิหยุดลอย
เสียงเครื่องไฟไกลฝั่งจนดัง
คงคลาดแคล้วแก้วตากายล้าถอย
หมดเรี่ยวแรงแข็งขืน..ใครยื
กอดลูกน้อยในครรภ์กายสั่นกล
โบกมือน้อยคอยรับน้องกลับด้
หากต้องม้วยดับสูญพ่อทูนหัว
ดอกจำปาคืนกลับประทับครัว
ปลูกล้อมรั้วทั่วแดนเต็มแผ่
พิณจันทร์
๗ มีนาคม ๒๕๕๗
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น